Van alleen naar samen: hoe Janine haar kwetsbaarheid omzette in kracht
Hoe ontstaat een samenleving waarin mensen echt naar elkaar omzien? Voor Janine van der Duin begon het met iets kleins: er zijn voor de ander. Vanuit haar eigen ervaring ontdekte ze hoe fijn het is als iemand gewoon naast je staat als het mentaal niet goed met je gaat. Die ervaring vormde de basis voor iets groters: een plek waar mensen elkaar ontmoeten, hun verhaal kunnen delen en samen werken aan herstel. Haar verhaal laat zien hoe wederkerigheid niet alleen helpt om erdoorheen te komen, maar ook om iets terug te geven aan anderen.
“Het ging niet goed met mij.” Janine van der Duin vertelt het zonder omwegen. Ik werkte in Utrecht en had daar Indekerngezond opgebouwd, ik werkte bij een GGZ-organisatie en richtte een inwonerinitiatief op met Positieve Gezondheid als basis. “Maar in mijn woonplaats Aalsmeer liep ik, een aantal jaren later, met mijn ziel onder mijn arm en wist ik niet waar ik zelf terecht kon. Ik schaamde me voor mijn verhaal.”
Die schaamte maakte contact met naasten moeilijk. “Mijn hoofd was één grote blur. Ik kon niet goed nadenken of gesprekken voeren. En ik voelde steeds dat ik iets moest doen.” Juist in die periode werd duidelijk hoe belangrijk het is dat iemand er gewoon is. “Mijn zus liep letterlijk naast me. Ze sloeg een arm om me heen, luisterde en vond niets raar. Ze probeerde me niet te ‘fixen’. Dat was precies wat ik nodig had.” Volgens Janine zit daar een belangrijke les in voor een zorgzame samenleving. “We denken vaak dat we moeten helpen door oplossingen te bieden. Maar onvoorwaardelijk luisteren, zonder oordeel, dat maakt het verschil. Zeker als iemand zelf de weg even kwijt is.”
Langzaam groeide er bij Janine een verlangen om die ervaring om te zetten in iets voor anderen. “Toen het beter met mij ging, heb ik mijn droom uitgesproken. Dat was spannend, maar ook een kantelpunt. Mensen haakten aan, gingen meedenken. En ineens begon het te rollen.” Binnen een week schreef ze samen met oud-collega’s en een aantal enthousiaste inwoners een aanvraag voor het Oranje Fonds en die werd toegekend. “Toen dacht ik: hier ga ik voor.”
Zo ontstond de Herstelacademie in Aalsmeer: een plek waar mensen elkaar ontmoeten, ervaringen delen en samen werken aan herstel. Geen therapie of behandeling, maar informele zorg en zelfhulp. “Veel mensen staan op een wachtlijst of zitten al in een GGZ-traject. Hier kunnen ze in de tussentijd terecht, zodat je niet alleen hoeft rond te lopen met je gedachten.”
De kracht zit in de wederkerigheid. “Iedereen brengt iets mee. We lossen elkaars problemen niet op, maar door te delen ga je lichter naar buiten. Mensen zeggen vaak: ‘Dit heb ik nog nooit tegen iemand verteld.’ En het geeft veel inzichten. Zelfs bij mij. Soms vallen ineens allerlei puzzelstukjes op hun plek.”
De bijeenkomsten zijn bewust laagdrempelig en kleinschalig. “We zijn klein begonnen, met een paar momenten in de week. De ruimte is warm en veilig, en je kunt anoniem binnenkomen. Dat helpt enorm.” Inmiddels groeit de groep gestaag, juist doordat deelnemers elkaar weten te vinden en aansteken.
Voor Janine zelf bracht het ook iets terug. “Ik had mijn baan opgezegd. Dit gaf me nieuwe zingeving. En nog veel meer! Op het moment dat je je droom uitspreekt en anderen gaan meedenken, ontstaat er een soort vliegwiel. Je voelt je gesteund en krijgt energie.”
Wat begon als een persoonlijke zoektocht, groeide uit tot een plek waar mensen er voor elkaar zijn. “We bouwen dit samen. Iedereen is een stukje van het fundament. En juist doordat het van ons allemaal is, werkt het.”
Haar boodschap is helder: “Omzien naar elkaar hoeft niet groots te zijn. Soms begint het met naast iemand lopen en zeggen: ik ben er. Dat kan het verschil maken tussen alleen blijven of samen verder gaan.”